Ja ja, ’t war wir zôver. De ieder jaor trug kommende heemdaoge. Vruger hiete dè heemkamp, mèr ze vonne dè te veul àn d’n orlog doen denke. Durrum hebbe ze de naom veranderd.

Al in de mònd mèi-j krigge we de pepiere. Dizze kiir kwame ze van Laarbeek. Tot vur kort nog noit van gehurd. Wor lag dè ? Zôas ze de leste jaore op veul platse doen, vèège ze ’n àntal dörrepe bij-in want dè zou goei-jekopper zèn. Iin gemintehuis, innen burgemister, inne vur van alles, dus kort gezeed alles dus vort bekant vur niks.

In deez geval hebbe ze van Aarle-Rixtel, Beek en Donk, Lieshout en Mariahout iin dörrep gemakt. Nouw hiet dè dus vort LAARBEEK. We hebbe deez twii daoge veul gelird mèr wie de naom Laarbeek hè verzonne hebbe we nie meej gekrege. Zalle we dus zèllef ùit moete zuuke.

Mèr nouw trug nar ’t begin.

Op de uitnoddeging ston dè we vur de zestigste kiir wiere gevraogd um meej te doen àn de heemdaoge, meej dizze kiir as thema : “ ‘t Skônste van Laarbeek”. D’r wier bijverteld wa ’t zouw kóste en waor we konne slaope en hoe laot we ‘r moeze zèn. ‘t Urste en lèste war nie moei-jelijk, mèr dè slaope !! We hebbe al veul meejgemakt, ’t kon nog altijd erger.

Unnen André ùit de organisatie wis wel ie-t vur ons. Hij stuurde ons nar de nonne, die han twiipersoonskammers te huur meej ontbijt. Dè war moi-j. Meej geboekt, hoefde we ons nie mir druk te maoke. Mèr we ware meej zes man en ze han mar twii kammers mir. Goei-je raod war duur. Via via weze ze ons nar kasteel Croy, daor han ze ’n poortgebouw wor ze iin slopkammer verhuurde, in goei-j nederlands, vur bed- en brekfest !! Gaaw gebeld en jewèl, dieje naacht war ’t nog vrèè-j. Ok meej vaast geleed. Nouw konne we gewôôn op vekansie.

Schòn brùin wir trug, vonne we ’t pregramma dè in mekaor gedrèèjd war dur de drie heemkundekringen van Aarle Rixtel (Barthold van Heessel), Beek en Donk (De Lange Vonder) en Lieshout-Mariahout (’t Hof van Liessent). ’t Klonk as ’n klok, letterlijk en figuurlijk.

Sunt dè we in ’t klokkestadje nie bij Petit-Fritsen binne mogge. Mèr we wiere in Chalet Lohengrin meej koffie ontvange. We krigge allemol ’n Laarbeekse tas meej van alles d’r in. Nie alliin van alles um ons wegwijs te maoke, mèr zèllefs ’n rulleke pippermunt vur as ge onderweg soms zònne dóórst had dè ge nie mir kont tuffe.

D’n burgemister zouw opene, sunt… die war op vekansie. Mèr ze han ‘nnen goei-je vervanger, de wethaawer van onder andere monnemente. Die wis ‘r wa van !! ’t Moet naaw lukke  dè d’n bùrger dè ok allemol ha wete te vertelle. Toen kwam ’t heemvòn en wier ’t zilvere schildje dur Baarle Nassau àngeboij-je. Daor ware de heemdaoge ’t vurrig jaor.

De boel wier verdèld, ik bedoel de mense, in vijf klurre. Iederiin ging meej ‘nne gids op pad. Wan schòn hùis hebbe ze in Aarle. Meej mùizetèèndjes en in verband gemetselde mure, meej trapgèèvelkes en schòn vurdurre meej ‘nne lèèvesbom. Ze han ’n blùiw- en ’n roi-j Schut en behalve ’n prottestanse kerk, in al die dörrepe ’n kattelieke kerk. De iin al schònder as de aander. En nie te vergèète ons Slieve Vrouwe van Aarle int Sant in ’n zilvere schrijn. In Aarle han ze ok ‘t “ganzerèècht” en ‘t “dùiverèècht”. Daor viel vruger nog wa meej te verdiene.

Nao al deez àngehurd te hebbe ware we àn ‘nne botterham toe. In Lohengrin stonne de luukse breui-jkes al klaor. Naodemiddeg han we wir ’n hil pregram. De plu ging vur de vurzichtigheid meej, want de beloofde rèège war nog nie gevalle. We hebbe ‘m  mèr hil efkes noddig gehad. Goe-d muug geflodderd kwame we rond vijf ure bij Lohengrin. We ware àn ’n pilske toe.

Leon van Liebergen, die van Religieusmuseum in Uden, ha ons veul te vertelle over volkskunst. Meej àndacht wier d’r gelùisterd. Rond zeuve ure ston ons ’n copieus èètentje te wochte. ’t Is mèr goe-d dèt ’r mèr inne kiir per jaor heemdaoge zèn. Ge magt echt nie àn de wèègschaol denke !! Nao aflôôp kwaam “’n Bietje Brabants”, Henk van Beek kriig de zaol aarig meej.

D’n twidde dag han ze ‘nne règenèèchtige fietsdag beloofd. Rond negen ure vertrokke de urste. Dreug, bietje bewolkt, niks mis meej. ’t thema war “Het Religieus Erfgoed van Brabant”. Bij de nonnekes van “het Kostbaar Bloed”  wiere we wegwijs gemakt in hil hun doen en laote. Veul, hil veul en laang missiewèrrek en nouw hier stillekes aawd worre. De mist bijdehandte verhuurde de kammers ( hier han wij dus geslaope) en ‘r wiere bezinningsdaoge gehaawe. Meer as zestig nonne ware d’r nog.

Via ’n binnedeurweggeske langs ’n schòn revierke nar Beek en Donk. Dan vanaf ’t kesteel “Eyckenlust” nar de Michaëlkerk in Beek. Hier vonne we de Sint Eustachiuskepèl. Paoter Eustachius war ‘nne missionaris in Brazilië, die is pas Zalig verklaord en die war geborre in Beek en Donk. Nouw kunde de grutsigheid van de Beek en Donkenaren zeker wel vurstelle. In Donk han ze èn ’n Leonarduskerk èn ’n Leonarduskepèl. ’t Religieus Erfgoed is hier rejaal te vèène.

Nao d’n botterham op nar de Antoniuskepèl, dè war d’n dieje meej z’n vèèreke. Schòn ontwörrepe en gebaawd dur André ùit Aarle. Nao de zuveulste plensbùi konne we schùile in de kerk van Mariahout wor ze op de plats van ‘nnen biechtstoel ’n mini-presessie han ùitgebild nar de Grot van Lourdes. We houwe ’t rèègenspul mèr vort àn.

Op weg nar Lieshout stoppe we bij de Sint Servatiuskepèl. Alwir schòn gebaawd dur allemol vrijwilligers, gevèèrefd in prachtige klurre, klèin vermakte houtere bènkskes ùit de Pauluskerk in Eindove en ’n smeedèèzere hek.

Hier lôôpe nog hil wa vaklùi rond. Frùit en frisdrank war d’r vur ons. Toen kwame we d’n urste meule tege “De Vogelenzang” ùit 1819. Langs ‘n aaw meubelfebriek en hil aaw hùis en hil aaw boerderèèje stonne we vur d’n twidde meule “De Leest”. ’n Grôôt bild àn de straot stelde ‘nne mulder vur, goe-d dè ze dè d’r bij vertelde anders haj ik ’t nie gezien.

Hiernao passeerde we “De Poort van Binderen” en kwame we midde in de landerèèje, over ondertusse lekkere modderwege, ùit bij bij ’t enigste Hagelkrùis van Nederland ! ’t Lèkt wel of ze hier veul zùiniger zèn op van alles as in Valkeswird.

Efkes vur ’t Hagelkrùis han we nog ’n donderschoer over ons henne gekrege wor de honde gin brôôd van lusse. We dochte te kanne schùile onder ‘nne kollesale brùine beuk, mèr niks ‘rvan, ’t watter ston in oew schoe-n en de broekspèèpe nat tot an oew kniejes. Mèr heemlùi-j zèn nie klèin te krèège. Mèr zô gek as ’t ok klinkt, meej en dan scheen de zon. Toch hebbe we’t rèègespul mar vort àngehaawe.

Zôô kwame we bij ’t kasteel Croy. Uitleg krigge we op de trappe want we mogge nie binne. Sunt, ha ik gère gezien. Veul ware jeloers op ’t slaope van Mien en Jan in ’t Poortgebaaw. Konne ze ok gerust. Hiernao zèn we van èrremoei-j mèr rèèchtdur nar café van Bracht gereje. ’n Opwèrmerke han we wel verdiend. Hiernao volgde wir ’n grandioos diner.

Vur d’n Bram van Brabant han ze twintig goei-j inzendinge. Dur extra vraoge wier de winnaar bekend. De meziek vur latter war letterlek afgeblaoze, de zaol war te klèin. Muug, goe-d voldòn en meej ’n …. tot volgend jaor en dè ge bedankt zèt, dè witte, ginge we op hùis àn.

Francien, Zus, Mientje, Jan en Mien en Joke.
Valkeswird, 11 augustus twiiduzendaacht.