Voor de invoering van de burgerlijke stand (in 1811) registreerde de burgerlijke overheid geen geboorte- of overlijdensdata.

De kerkelijke bedienaren hielden naast de trouwregisters, wél doop- en begraafboeken bij. De burgerlijke overheid legde zich alleen toe op de huwelijksregistratie.

Voor de Rooms-Katholieken gold sinds het Concilie van Trente (1545-1563) vanaf 1558 het voorschrift dat iedere parochie doop- en trouwboeken moest aanleggen. Sinds het begin van de zeventiende eeuw werd door de meeste parochies in Noord-Brabant aan deze verplichting gevolg gegeven.

De boeken werden door de pastoors in het Latijn bijgehouden. Het Concilie vaardigde overigens geen voorschriften uit met betrekking tot de registratie van overledenen. Toch ontwikkelde zich bij de Rooms-Katholieken een vorm van overlijdensregistratie. Veel pastoors gingen aantekenen wanneer en aan wie zij de laatste sacramenten hadden toegediend.

De predikanten van de Gereformeerde Kerk hielden eveneens doop- en trouwboeken bij. Geleidelijk aan ontwikkelden zich verschillende soorten registers van overledenen, meestal bijgehouden door de koster/schoolmeester van de Gereformeerde Kerk. In deze registers werden vooral de ontvangsten van het verschuldigde kerkegeld voor het begraven en het luiden van klokken genoteerd.

De navolgende doop- trouw- en begraafboeken (dtb's) zijn op de heemkamer van heemkundekring Weerderheem te raadplegen.